wkurw się rodzi; zobaczyłam niegdyś obrazek z taką treścią nabazgraną na odrapanej kamienicy. W internecie. na melodię bóg się rodzi zdaje mi się. w każdym razie tak ten obrazek myśli moja wyobraźnia. wkurw się rodzi, moc truchleje. ilekroć powtarzam sobie magiczne moc truchleje zastanawiam się, co to do diaska oznacza? i czy moja nieodżałowana polonistka z zamierzchłej, podstawówkowej przeszłości zgrzyta teraz zębami w grobie, że nie nauczyła mnie, rokującej uczennicy, podstawowej zasady rozumienia tekstu? moc truchleje. że niby niemoc rośnie w siłę? moc opada? moc się boi, mocy nie ma, mocy mocy brak? ożesz, zapomniałam jakie to wszystko skomplikowane. a moze to była noc, nie moc w tej kolędzie? i dlaczego ja snuję okołogrudniowe rozważania w środku jak zwykle upalnego polskiego lata, które objawiło się dzisiaj temperaturą szaloną stopni trzynaście? gdyż jest mi za dobrze! za dobrze mi, wedle wiekowych doświadczeń mojej babskiej rodziny. babska rodzina wyznaje zasadę z seksmisji, wyrażoną ustami beaty tyszkiewicz (jaka ona tam była boska, och!) - zdrowy organizm żyje i działa, dopiero chory zastanawia się nad sobą. jeśli więc zaczynasz się nad sobą zastanawiać, to znak, że coś się dzieje. 

niniejszym, powrót do pisania bloga nalezy rozumieć jako objaw bardzo niepokojący. jeśli się będzie nasilać, trzeba będzie reagować. miejmy nadzieję, że nie amputacją. muzgó.